பண்டிகைக்கு வந்து திரும்பும் மகளுக்கு 

பலகாரங்களை பையில் அடுக்குகிறாள்

அம்மா

பொறந்த வீட்டையே அள்ளி பைக்குள் போடும்

 அவள்

நிரப்பவே முடியாத வெற்றிடம் ஒன்றை நிரப்ப முயன்று

தோற்றுக் கொண்டிருக்கிறாள்

ஞாபகங்களின் ஊஞ்சல்

 எங்கிருந்தோ மிதந்து வரும் 

தாளித்த வாசனை 

ரவிக்கை இல்லா வெள்ளைசீலைக்காரியின் 

சுருக்கம் நிறைந்த கைகளை 

நினைவுபடுத்தும் 

கறந்த பாலின் வாசனை 

என் மார் முட்டியவளின் 

வாயோர சுளிப்பை 

நினைவுபடுத்தும்

எப்போதும் 

இரும்பின் வாசனை உதிரத்திற்கு 

என்று சொன்ன கவி  

தூமைக் காலம் தோறும் 

நினைவில் வருகிறான் 

மழைத்த மண்ணின் வாசனை 

தாய் வீட்டை தவறாமல் 

கொண்டுவந்து சேர்க்கும் 

மல்லிகையின் வாசனை 

ஏனோ அக்காளின் 

கல்யாணத்தையே நினைவுபடுத்தும் 

சாராய வாடைக்கும் 

மூத்திர வாடைக்கும்  கூட 

கொஞ்சம் நினைவுகள் 

மிச்சம்

உன்  வியர்வையின் வாசனையை

நினைவுபடுத்த

வாசனைகள் தோற்று 

மண்டியிட்டுக் கிடக்குமந்த 

ஒற்றைப் பின் அந்தி மட்டுமே   

கைவசம் 

****

 பிடித்தமான அப்பா தான் 

பிடித்தமான கணவனாக

இருக்கத் தவறியவர்

பிடித்தமான நண்பன்

காதலனாகி

பிடிக்காமல் போகிறான்

பிடித்தமான காதலன் தான்

கணவனாகி 

நிறம் மாறுகிறான்

பிடித்தத்தின் காரணிகள்

அவரவர் பட்டியலில்

வேறு வேறு

பிடிக்காதவைகளை

ஏற்கப் பழகியவளையே

பிடித்துப் போகிறது 

ஆணுக்கு

காதல் மச்சம்

 விவரம் தெரிந்த நாள்முதலாய்

கூடவே வந்த மச்சம் ஒன்று

விரலை விட்டு நழுவிச் சென்றது

பார்க்கப் பார்க்கவே கரைந்து

காணாமல் போனது

அத்தனைப் பிடிவாதமாய்

நரை கூடத்தொடங்கிவிட்ட தேய்பிறைப் பொழுதில்

கன்னத்தில் வந்து சிந்தியிருக்கிறது புதியதொரு மச்சம்

கிள்ளக் கிள்ளத் திமிரி 

அடர்ந்து வருகிறது

அத்தனை தீர்க்கமாய் 

மச்சங்களுக்கு 

காதலின் சாயல் 

என்பேன் நான்

பாதியில் இறங்கும் திரை

 செப்பு வைத்து விளையாடும் குழந்தைகளின் 

குதூகலத்தை ஒத்தது

கனவுகளை நிஜமாக்கிப் பார்க்கும்

இந்த நாடகம்

அடுப்பு போலவே ஒரு அடுப்பு

சோறு போலவே ஒரு பிடிசோறு

அம்மா போலவே ஒரு அம்மா

அப்பா போலவே ஒரு அப்பா

பிள்ளை போலவே ஒரு பிள்ளை

வாழ்க்கை போலவே ஒரு வாழ்க்கை

நாடகம் முடிந்து

எழுந்து நகர்கையில்

வலியுடன் முறியும் கனவுகள் 

பாதியில் கைவிடப்பட்ட சிற்பங்கள்

பைத்தியக்காரி

 நளினத்தைக் கைவிட்டு

வெடித்துச் சிரித்து மகிழ்பவள்

கெட்டவார்த்தைகளை இனிப்பு போல 

மென்று சுவைப்பவள்

விலகும் மாராப்பில்

அக்கறையற்று  இருப்பவள்

குறுகுறுக்கும் கண்களுக்கு

அழுக்கேறிய யோனியைத் திறந்து காட்டி

அலறவிடுபவள்

அச்சத்தைத் துடைத்துவிட்ட

பீளை வடியும் கண் கொண்டவள்

இரைச்சல்களுக்கு நடுவே

தெருநாயை அணைத்தபடி

உறங்கிப் போகிறவள்

மரத்திலாடும் இலைகளை கண்கொட்டாமல் ரசித்துக்கிடப்பவள்

இரவின் வீதியில் அரசியென

நகர்வலம் வரும் 

அவள் மட்டுமே

கட்டுகளை உடைத்தெறிந்து

நெஞ்சு நிமிர்த்தி

வெளியேற முடிந்தவள்

பிழைகளின் உலகம்

 

அடுத்தவன் பங்கில்

அறியாமல் எடுத்த ஒரு விள்ளல்

இருட்டில் தரப்பட்ட அவசர முத்தம்

பட்டுச்சட்டையில் சிந்திய குங்குமம்

கூட்ட நெரிசலில் கோர்க்கும்

இரு கைகள்

மாற்றிப் போடப்பட்ட சட்டை பொத்தான்

திருத்தமான முகத்தின்

நெற்றித் தழும்பு

அம்மாவிற்கு தெரியாமல்

அட்டைப்பெட்டியில் வளர்க்கும்

எலிக் குஞ்சு

புதுசு என்று பீற்றிக் கொண்டவளின்

பையில் கொட்டிவிட்ட 

பேனா மை

இரவில் அவிழ்த்து வைக்கப்படும்

கொலுசுகள்

வருடங்களாய் உடன் வரும் 

ஒரு பரம ரகசியம்

உடைத்துவிட்டு ஒளித்து வைத்த

கண்ணாடிக் குருவிகள்

அப்பா சட்டையில் திருடி எடுக்கும்

சில்லறைக் காசுகள்

படிக்கச்செல்வதாய் சென்று பார்த்த

பதின்வயதுப் படங்கள்

நெருப்பில் விரல் நீட்டி

வெளியிழுக்கும் நிமிடங்கள்

பிழைகளின் அச்சில் சுழலும்

அழகியதோர் உலகம்

முன்னால் காதலி

 முன்னால் காதலிகள்

நினைவுகளின் பின் அடுக்கில்

கால் மேல் கால் போட்டு 

அமர்ந்திருக்கிறார்கள்

ஒரு வாசனையின் இழையில்

மிதக்கிறார்கள்

ஒரு பாடல் வரியில்

புரண்டு கண்சிமிட்டுகிறார்கள்

ஒரு சொல்லின் மீதேறி 

வந்து இறங்குகிறார்கள்

ஒரு செயலில்

நிறத்தில் 

இடத்தில்

பொருளிலென

ஓயாது

வந்தபடி இருக்கிறார்கள்

சூரியனைப்போல்

பின்னந்தலையில் ஒளிர்ந்திருக்கும் அவர்கள்

நினைவுகளை

கரும் நிழலென

நம்முன்னே நெளிய விடுகிறார்கள்

அவை கணம்தோறும்

நம் கால்களை இடறியபடியே இருக்கின்றன

கதிரேசன் என்றழைக்கப்பட்ட ராணி

 சிக்னலில் கையேந்துவதில்லை

உடலை வியாபாரமாக்கவில்லை

விஷேச வீடுகளில் விருந்தாளியாய்

போவதில்லை

உழைத்தே பிழைக்கும்

வீராப்பு ராணி

ஆண்கள் கழிப்பறையா

பெண்கள் கழிப்பறையா

இத்தனை பெரிய உலகில்

கொஞ்சம் மறைவிடம் கிடைக்காதா

குந்தி எழுந்தால் ஆச்சு

ஒரு முழம் பூவிற்கு ஒன்னேகாலாய்

தளர்த்தி விற்பவள்

சிநேகமாய் பேசுபவர்க்கும் சேர்த்தே

டீ வாங்குபவள்

 

அம்மைக்கு மணியார்டரில் 

அன்பை அனுப்புபவள்

பக்கத்தில் இருப்போருடன்

பகிர்ந்தே உண்பவள்

புகார்கள் அற்ற புன்னகைக்காரி

எஞ்சிய பூக்களோடு வீடு சேரும் அந்தியில்

வாலாட்டிக் காத்திருக்கும்

தன் தனித்த காமத்திற்கு

எதனை உணவாக இடுவாள்

தன் வீராப்பில் கொஞ்சத்தை 

பிய்த்து எடுத்து வீசுவாளா

மழை

 கரிய வீதிகளில் 

உரக்க பேசியலையும் 

பைத்திய இரவுகள் 

எல்லோருக்கும் 

ஒருமுறையேனும் 

வாய்த்துவிடுகிறது

****

குளியலறையில் அழுதுஅடங்கும் உள்ளத்தை போலவே இவ்விரவில் பொழியும் கோடை மழை சுடுநிலம் தணிக்கிறது

****

சிணுங்கிப் பொழியும் நடுநிசி மழை

ஒரு ரகசிய முத்தத்தை 

ஒத்திருக்கிறது

****

பாவனைகளின் கூட்டு ஓட்டம்

வெடிச்சிரிப்பிற்கு பேர் போனவள் தான்

எதுவும் சொல்லாமல் தூக்கில் தொங்கியவள்

மரண வீட்டில் உகுக்கும் கண்ணீரில்

சொந்தக் கவலை கலந்திருக்கிறது

சிங்கம் போல நடந்து போகிறவன்

எங்கோ மண்டியிட்டு இறைஞ்சுகிறான்

வெற்றியைப் பாராட்டி விட்டு வீடு திரும்புபவர்

உறக்கம் பிடிக்காமல் புரள்கின்றார்

திவாலான நாளில் தெரியவருகிறது

வழங்கப்பட்ட மரியாதை யாருக்கானதென்று

தேநீரில் எச்சிலை உமிழ்ந்து கொடுத்தவள்

கலவியில் முதல்முறையாய்

புன்னகைக்கிறாள்

நெல்மணிக்கும் சீட்டுக்கட்டுக்குமான தூரத்தை 

வாழ்வெனப் பழக்கிவிட்ட ஜோசியக்காரன்

கூண்டு திறந்து அழைக்கிறான்

வெளிய வாடி என் அன்னலட்சுமி

****

திரை

 முகமூடியைத்தாண்டி 

முகத்தைக் காணும் கண்கள் வாய்த்தபின்

நெகிழ்ச்சியூட்டும் நாடகங்கள்

சிரிப்பை வரவழைப்பதாய் இருக்கின்றன

காதலி தேகமெங்கும் பன்னீர் சிந்தி

கரம் பற்றுகிறான் காதலன்

எனக்கு மலநாற்றம்

குடலை அறுக்கிறது

மெல்ல அணைத்து முத்துகையில்

நான் வாயைப்பொத்திக் கொண்டு

கழிவறைக்கு ஓடி ஓங்காரிக்கிறேன்

நாடகம் இளகி இளகி

நீண்டுகொண்டே

போகிறது

****

அம்மணம்

 ஊரின் மத்தியில் இருக்கும்

பெரிய வீடு

தன்னை மறைத்துக் கொள்ள

பெரும்பாடு படுகின்றது

ஒரு சிறிய அழுகை

ஊர் எல்லைவரை கேட்டுவிடுகிறது

ஐந்துநிமிட விவாதம்

பொது கிணற்றில் அலசலுக்கு 

ஆட்பட்டு விடுகிறது

மெல்லிய சாராய நெடியை

எட்டுத்திசையிலும் பறக்கவிட்டு விடுகின்றன பெரிய சன்னல்கள்

அவிழ்ந்து விழும் வேட்டியை

தடுமாறி பிடிப்பதற்குள்

பத்து பேர் பார்த்துவிடுகிறார்கள்

ஊர் மத்தியில் நிற்கும்

உயர்ந்த வீடு

நிராயுதபாணியாக  நடுங்கி கொண்டிருக்கிறது

முப்பாட்டன் பெருமையை

காலிப் பெட்டகத்திற்குள்

வைத்து மூடுகையில்

அவ்வீட்டின் சுவர்கள் 

நாளாப்புறம் திறந்துகொண்டு விழுகின்றன

****

தேசாந்திரியின் பை

 தேசாந்திரியின் பைக்குள் என்ன இருக்கும்

கிளர்ச்சியூட்டும் அவன் பெயரைப் போலவே

ஆர்வமூட்டுவதாய் இருக்கிறது

அவன் பயணப் பையும்

உடைகள் 

தண்ணீர் புட்டி

கைவிளக்கு

கொஞ்சம் சில்லறைகள்

எத்தனை யோசித்தும் 

அதற்குமேல் சிக்கவில்லை

அவன் பை ரகசியம்

கண்டிராத அமெரிக்காவை

கனவில் கண்டபோது

எங்கள் ஊர் போலவே இருந்தது

இப்படித் தான்

தேசாந்திரிக்குப் பெண்பால் உண்டா

உண்டெனில் 

அவள் பை ரகசியம்

சொல்லட்டுமா

உடைகள்

தண்ணீர் புட்டி

கைவிளக்கு

பணப்பை

அணையாடை

அட

விலக்கு நாட்களில் 

எங்கு துணி மாற்றுவாள்

யாருமற்ற பாதையில்

துணிந்து நடப்பாளா

மரத்தடி உறக்கத்திற்கு

உத்திரவாதம் உண்டா

கேள்விகள் பை நிறைய 

சேரச்சேர

சுமைகூடி அமர்ந்துவிட்டாள்

தேசாந்திரியின் பெண்பால்

நிற்காமல் போய்க்கொண்டே

இருக்கிறான்

தேசாந்திரி எனும் ஆண்பால்

****

பேயாட்டம்

 கொடுமைக்கு வாக்கப்பட்டவள்

நெருப்பை பொங்கித்தின்பவள்

மஞ்சள் குளியலில் காயம் ஆற்றுபவள்

பொறந்தவீடும் கதவடைத்துக்கொண்ட

பாதம் பழுக்கும் உச்சி வெயில் 

பொழுதொன்றில்

குத்துப்பட்டு செத்துப்போன முனியாண்டியைக் கூட்டிக்கொண்டு வீடுவந்து சேர்கிறாள்

கெட்டவார்த்தையைக் காறி உமிழுமவள்

தலைவிரித்து பேயாட்டம் போடுகிறாள்

நெஞ்சை நசுக்கும் பாரங்களை எல்லாம்

திசைகள் தோறும் தெறிக்கவிடுமவள்

வீடு அதிர நடந்து பார்க்கிறாள்

கைநிறைய சோறு வாரித்திங்கவும்

கால் பரப்பி கூடத்தில் தூங்கவும்

முனியாண்டியைத் தான் 

துணைக்கு நிறுத்துகிறாள்

சுருட்டும் கருவாடும் சாராயமும் 

தட்சணையாய் கேட்கும்

பூசாரியைக் கூட்டிக்கொண்டு

புறப்பட்டு வருகிறானாம்

அவள் பொறந்தவன் 

அடிபட்டுச் சாகத்தான் பொறப்பெடுத்தேனா

உங்கக் கோடித்துணிக்குத்தான்

உயிர் வளர்த்தேனா

சங்கறுத்து மாலையா போடுவேன்டா

சாத்திரத்தில் மூத்திரத்தப் பெய்வேன்டா

தூக்கிக்கட்டிய சேலையும்

சிவந்து தெறிக்கும் விழிகளுமாய்

வானம் அதிர முழங்குகிறான்

முனியாண்டி

அடங்கி அமிழ்கிறது வீடு

புலர்ந்து வருகிறது பொழுது

****

மழை

 பொழியப் பொழிய அடங்காமல் திமிரும் பெருந்தீ ஒன்றை வளர்த்துக்கொண்டிருக்கிறது

இந்தப் பைத்திய மழை

மழை

 இளம் கைம்பெண்ணின்

பின்னிரவை

ஒத்து இருக்கிறது

தனித்துப்பொழியும்

இவ்விரவு மழை

சடலம்

 நான் மலர் என்கிறேன்

நீ இருள் என்கிறாய்
நான் நுகரத் தருகிறேன்
நீ இருள் என்கிறாய்

நான் கனி என்கிறேன்
நீ இருள் என்கிறாய்
நான் புசிக்கத் தருகிறேன்
நீ இருள் என்கிறாய்

நான் சிலை என்கிறேன்
நீ இருள் என்கிறாய்
நான் வருடத் தருகிறேன்
நீ இருள் எனகிறாய்

நான் வீணை என்கிறேன்
நீ இருள் என்கிறாய்
நான் மீட்டத் தருகிறேன்
நீ இருள் எனகிறாய்

நான் அன்பென்கிறேன்
நீ இருள் என்கிறாய்
நான் முத்தமிடுகிறேன்
நீ புணரத் தொடங்குகிறாய்
நான் இருள் என்கிறேன்

மௌனத்தின் ஒலி

 

மண்டியிட்டு அமர்ந்து
நிலம் நோக்கித் தலை பணிகிறேன்

மடை உடைந்த வெள்ளமென
ரத்தம் தலை நோக்கிப் பாய்கிறது

என் இரவுகளை
ஓலங்களால் உண்டவர்கள்
கூடாரம்
இந்த மண்டையோடு

இவர்கள் குரல்வளையை
என் உதிரத்தால் நிரப்ப வேண்டும்

மடை உடைந்த பெருவெள்ளம்

திணறும் கானகம்
குய்யோ முய்யோ என்று
எழுந்து பறக்கிறது

கதறலின் முகங்களில்
ரத்தத்தைப் பீய்ச்சியடித்துச் சாய்க்கிறேன்

மெல்ல மெல்ல அடங்குகிறது வனம்

எழுந்து அமர்கிறேன்
குப் குப் என்று ஒரு ரயில்
சத்தமின்றி
நழுவி வெளியேறுகிறது

மௌனத்தின் ஒலி கேட்க
ஆனந்தமாய் தான் இருக்கிறது

நிதானித்திருக்கும் ஆயுதம்

 

என் உள்ளங்கைக்குள் இருப்பது
உனக்கெதிரான ஆயுதம் தான்
என்பதில் அத்தனை உறுதியுடன்
இருக்கிறாய்

நான் சில நேரம் பூக்களை வைத்திருக்கிறேன்
சில நேரம் பனிக்கட்டிகளை
சில நேரம் நறுமணத் தைலத்தை
சில நேரம் பளபளக்கும் ஆயுதத்தை

போர்க்களத்தில் நிற்பவனுக்கு
உறக்கம் வருவதில்லை

நீ விழிப்புடன் விழித்திருக்கிறாய்
நான் உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறேன்
நீராடிக்கொண்டிருக்கிறேன்
சோலையில் உலாப்போகிறேன்

எதிரியை களத்தில் இறக்கிவிட்டு
உப்பரிகையில் ஆப்பிள் சீவிக்கொண்டிருப்பது
அலாதி சுகம்

என் உள்ளங்கைக்குள் நிதானித்திருக்கிறது
உனை வீழ்த்தும்
அந்த ஒரு நிமிடம்

நீ
விழிப்புடன் விழித்திருக்கிறாய்
நான்
ஆப்பிள் தின்று கொண்டிருக்கிறேன்