அம்மணம்

 ஊரின் மத்தியில் இருக்கும்

பெரிய வீடு

தன்னை மறைத்துக் கொள்ள

பெரும்பாடு படுகின்றது

ஒரு சிறிய அழுகை

ஊர் எல்லைவரை கேட்டுவிடுகிறது

ஐந்துநிமிட விவாதம்

பொது கிணற்றில் அலசலுக்கு 

ஆட்பட்டு விடுகிறது

மெல்லிய சாராய நெடியை

எட்டுத்திசையிலும் பறக்கவிட்டு விடுகின்றன பெரிய சன்னல்கள்

அவிழ்ந்து விழும் வேட்டியை

தடுமாறி பிடிப்பதற்குள்

பத்து பேர் பார்த்துவிடுகிறார்கள்

ஊர் மத்தியில் நிற்கும்

உயர்ந்த வீடு

நிராயுதபாணியாக  நடுங்கி கொண்டிருக்கிறது

முப்பாட்டன் பெருமையை

காலிப் பெட்டகத்திற்குள்

வைத்து மூடுகையில்

அவ்வீட்டின் சுவர்கள் 

நாளாப்புறம் திறந்துகொண்டு விழுகின்றன

****

தேசாந்திரியின் பை

 தேசாந்திரியின் பைக்குள் என்ன இருக்கும்

கிளர்ச்சியூட்டும் அவன் பெயரைப் போலவே

ஆர்வமூட்டுவதாய் இருக்கிறது

அவன் பயணப் பையும்

உடைகள் 

தண்ணீர் புட்டி

கைவிளக்கு

கொஞ்சம் சில்லறைகள்

எத்தனை யோசித்தும் 

அதற்குமேல் சிக்கவில்லை

அவன் பை ரகசியம்

கண்டிராத அமெரிக்காவை

கனவில் கண்டபோது

எங்கள் ஊர் போலவே இருந்தது

இப்படித் தான்

தேசாந்திரிக்குப் பெண்பால் உண்டா

உண்டெனில் 

அவள் பை ரகசியம்

சொல்லட்டுமா

உடைகள்

தண்ணீர் புட்டி

கைவிளக்கு

பணப்பை

அணையாடை

அட

விலக்கு நாட்களில் 

எங்கு துணி மாற்றுவாள்

யாருமற்ற பாதையில்

துணிந்து நடப்பாளா

மரத்தடி உறக்கத்திற்கு

உத்திரவாதம் உண்டா

கேள்விகள் பை நிறைய 

சேரச்சேர

சுமைகூடி அமர்ந்துவிட்டாள்

தேசாந்திரியின் பெண்பால்

நிற்காமல் போய்க்கொண்டே

இருக்கிறான்

தேசாந்திரி எனும் ஆண்பால்

****

பேயாட்டம்

 கொடுமைக்கு வாக்கப்பட்டவள்

நெருப்பை பொங்கித்தின்பவள்

மஞ்சள் குளியலில் காயம் ஆற்றுபவள்

பொறந்தவீடும் கதவடைத்துக்கொண்ட

பாதம் பழுக்கும் உச்சி வெயில் 

பொழுதொன்றில்

குத்துப்பட்டு செத்துப்போன முனியாண்டியைக் கூட்டிக்கொண்டு வீடுவந்து சேர்கிறாள்

கெட்டவார்த்தையைக் காறி உமிழுமவள்

தலைவிரித்து பேயாட்டம் போடுகிறாள்

நெஞ்சை நசுக்கும் பாரங்களை எல்லாம்

திசைகள் தோறும் தெறிக்கவிடுமவள்

வீடு அதிர நடந்து பார்க்கிறாள்

கைநிறைய சோறு வாரித்திங்கவும்

கால் பரப்பி கூடத்தில் தூங்கவும்

முனியாண்டியைத் தான் 

துணைக்கு நிறுத்துகிறாள்

சுருட்டும் கருவாடும் சாராயமும் 

தட்சணையாய் கேட்கும்

பூசாரியைக் கூட்டிக்கொண்டு

புறப்பட்டு வருகிறானாம்

அவள் பொறந்தவன் 

அடிபட்டுச் சாகத்தான் பொறப்பெடுத்தேனா

உங்கக் கோடித்துணிக்குத்தான்

உயிர் வளர்த்தேனா

சங்கறுத்து மாலையா போடுவேன்டா

சாத்திரத்தில் மூத்திரத்தப் பெய்வேன்டா

தூக்கிக்கட்டிய சேலையும்

சிவந்து தெறிக்கும் விழிகளுமாய்

வானம் அதிர முழங்குகிறான்

முனியாண்டி

அடங்கி அமிழ்கிறது வீடு

புலர்ந்து வருகிறது பொழுது

****

மழை

 பொழியப் பொழிய அடங்காமல் திமிரும் பெருந்தீ ஒன்றை வளர்த்துக்கொண்டிருக்கிறது

இந்தப் பைத்திய மழை

மழை

 இளம் கைம்பெண்ணின்

பின்னிரவை

ஒத்து இருக்கிறது

தனித்துப்பொழியும்

இவ்விரவு மழை

சடலம்

 நான் மலர் என்கிறேன்

நீ இருள் என்கிறாய்
நான் நுகரத் தருகிறேன்
நீ இருள் என்கிறாய்

நான் கனி என்கிறேன்
நீ இருள் என்கிறாய்
நான் புசிக்கத் தருகிறேன்
நீ இருள் என்கிறாய்

நான் சிலை என்கிறேன்
நீ இருள் என்கிறாய்
நான் வருடத் தருகிறேன்
நீ இருள் எனகிறாய்

நான் வீணை என்கிறேன்
நீ இருள் என்கிறாய்
நான் மீட்டத் தருகிறேன்
நீ இருள் எனகிறாய்

நான் அன்பென்கிறேன்
நீ இருள் என்கிறாய்
நான் முத்தமிடுகிறேன்
நீ புணரத் தொடங்குகிறாய்
நான் இருள் என்கிறேன்

மௌனத்தின் ஒலி

 

மண்டியிட்டு அமர்ந்து
நிலம் நோக்கித் தலை பணிகிறேன்

மடை உடைந்த வெள்ளமென
ரத்தம் தலை நோக்கிப் பாய்கிறது

என் இரவுகளை
ஓலங்களால் உண்டவர்கள்
கூடாரம்
இந்த மண்டையோடு

இவர்கள் குரல்வளையை
என் உதிரத்தால் நிரப்ப வேண்டும்

மடை உடைந்த பெருவெள்ளம்

திணறும் கானகம்
குய்யோ முய்யோ என்று
எழுந்து பறக்கிறது

கதறலின் முகங்களில்
ரத்தத்தைப் பீய்ச்சியடித்துச் சாய்க்கிறேன்

மெல்ல மெல்ல அடங்குகிறது வனம்

எழுந்து அமர்கிறேன்
குப் குப் என்று ஒரு ரயில்
சத்தமின்றி
நழுவி வெளியேறுகிறது

மௌனத்தின் ஒலி கேட்க
ஆனந்தமாய் தான் இருக்கிறது

நிதானித்திருக்கும் ஆயுதம்

 

என் உள்ளங்கைக்குள் இருப்பது
உனக்கெதிரான ஆயுதம் தான்
என்பதில் அத்தனை உறுதியுடன்
இருக்கிறாய்

நான் சில நேரம் பூக்களை வைத்திருக்கிறேன்
சில நேரம் பனிக்கட்டிகளை
சில நேரம் நறுமணத் தைலத்தை
சில நேரம் பளபளக்கும் ஆயுதத்தை

போர்க்களத்தில் நிற்பவனுக்கு
உறக்கம் வருவதில்லை

நீ விழிப்புடன் விழித்திருக்கிறாய்
நான் உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறேன்
நீராடிக்கொண்டிருக்கிறேன்
சோலையில் உலாப்போகிறேன்

எதிரியை களத்தில் இறக்கிவிட்டு
உப்பரிகையில் ஆப்பிள் சீவிக்கொண்டிருப்பது
அலாதி சுகம்

என் உள்ளங்கைக்குள் நிதானித்திருக்கிறது
உனை வீழ்த்தும்
அந்த ஒரு நிமிடம்

நீ
விழிப்புடன் விழித்திருக்கிறாய்
நான்
ஆப்பிள் தின்று கொண்டிருக்கிறேன்

துயில் எழுப்புதல்

அறுவை சிகிச்சைக்கு பின்னான துயில் எழுப்புதலில்
அவர்கள் கன்னத்தைத் தட்டுகிறார்கள்
கைகளில் கிள்ளுகிறார்கள்
பெயர் சொல்லி உலுக்குகிறார்கள்

வலி மின்னி வெட்டுகிறது
பின்னிரவுக் கலவிப் பொழுதொன்றை
ஒத்ததாய் இருக்கிறது
அது

பிரிக்க முடியா இமைகளுக்குள்ளே
கருவிழி இறைஞ்சுகிறது
இன்னும் கொஞ்சம் உறங்கட்டுமா

நான் அசையாமல் கிடக்கிறேன்
அவர்கள் தட்டிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்
கிள்ளிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்

உறைந்த யுகங்கள்

 உடல் கட்டையாய் கிடக்கையில்

உள்ளம் கையறு நிலையில் தவிக்கிறது

உலகையே இயக்கும் சாவி

உறைந்த இந்தக் கைகளில் தான் இருக்கிறது

எழுந்துவந்தால்...

ஊர்க் கூட்டி நண்பனை அறிமுகப்படுத்துவேன்

துரோகியை அணைத்து முத்தமிடுவேன்

என் காயங்களைத் திறந்து ஆறவிடுவேன்

வடுக்களை உங்களுக்கு வருடத் தருவேன்

மலை கிராமத்திற்குப் பயணம் போவேன்

காது வளர்த்த கிழவியின் கையில் சோறு தின்பேன்

அரட்டை ஒழுக திண்ணையில்

தூங்கிப்போவேன்

ஆடுவேன்

பாடுவேன்

ஓடுவேன்

இன்னும் சத்தமாய் சிரிப்பேன்

அழுவேன்

இன்னும் சத்தமாய்

தலைமுறைகள் தாண்டி 

உறைந்து கிடக்கும் உள்ளம்

உடல் கட்டையாய் கிடக்கையில் தான்

கையறு நிலையில் தவிக்கிறது