முகமூடியைத்தாண்டி
முகத்தைக் காணும் கண்கள் வாய்த்தபின்
நெகிழ்ச்சியூட்டும் நாடகங்கள்
சிரிப்பை வரவழைப்பதாய் இருக்கின்றன
காதலி தேகமெங்கும் பன்னீர் சிந்தி
கரம் பற்றுகிறான் காதலன்
எனக்கு மலநாற்றம்
குடலை அறுக்கிறது
மெல்ல அணைத்து முத்துகையில்
நான் வாயைப்பொத்திக் கொண்டு
கழிவறைக்கு ஓடி ஓங்காரிக்கிறேன்
நாடகம் இளகி இளகி
நீண்டுகொண்டே
போகிறது
****
ஊரின் மத்தியில் இருக்கும்
பெரிய வீடு
தன்னை மறைத்துக் கொள்ள
பெரும்பாடு படுகின்றது
ஒரு சிறிய அழுகை
ஊர் எல்லைவரை கேட்டுவிடுகிறது
ஐந்துநிமிட விவாதம்
பொது கிணற்றில் அலசலுக்கு
ஆட்பட்டு விடுகிறது
மெல்லிய சாராய நெடியை
எட்டுத்திசையிலும் பறக்கவிட்டு விடுகின்றன பெரிய சன்னல்கள்
அவிழ்ந்து விழும் வேட்டியை
தடுமாறி பிடிப்பதற்குள்
பத்து பேர் பார்த்துவிடுகிறார்கள்
ஊர் மத்தியில் நிற்கும்
உயர்ந்த வீடு
நிராயுதபாணியாக நடுங்கி கொண்டிருக்கிறது
முப்பாட்டன் பெருமையை
காலிப் பெட்டகத்திற்குள்
வைத்து மூடுகையில்
அவ்வீட்டின் சுவர்கள்
நாளாப்புறம் திறந்துகொண்டு விழுகின்றன
****
