அத்தனை ஆதூரமாய் என்னை அணைக்கும் இரவு

என் முகமூடியைக் கழற்றி எறிகிறாய்

நான் நிர்வாணம் தரித்துக்கொள்கிறேன்

என் கூந்தல் கட்டவிழ்க்கிறாய் 

இனி மின்மினிகள் நுழைந்தாடட்டுமென  

அத்தோடு தென்றலையும் கொணர்கிறாய் 

பெரும் அமைதியிழக்கிறேன்

மேலும் தனித்த வனம் தருகிறாய் 

பசியைப் பறித்துக்கொள்கிறாய்

நான்

ஆப்பிள் மரக்கிளையில் ஊஞ்சல் கட்டுகிறேன்

இரவே,  

புரவி ஏறி வருகிறான் நிலாக்காதலன்

இனி 

என் பாடு அவன் பாடல்!

*****

செ.சுஜாதா,

நன்றி: உயிரோசை.காம் .

நம்பிக்கையின்மையின் சொல்

நாவின் பிளவிலிருந்து 

தெறித்துப் பாயும் அச்சொல் 

என் முகமெங்கும் கசந்து வழிய..

நீ அற்றத் தனிமையிலும் 

உன் இருப்பை உறுதிசெய்யும் 

அச்சொல்லின் முனை உறையும் 

குருதியின் வீச்சம்

தோட்டத்து அணில் அச்சொல்லை 

சுமந்துச் செல்ல முயல்கையில் 

ராமனின் விரல்களில் தீ மூளும்

மலர்வனம்  ஒன்று வெந்துத் தணியும் 

விருப்ப உணவென எண்ணி அதை 

விழுங்கிச் செரிக்க முயல்கையில் 

இதயத்தை இறுக்கிப் பிழிந்து தன் 

கோப்பை நிறைத்துத் திரும்பும் 

பாதி அழுகிய பிணத்தினை

நாய்கள் தோண்டும் இரவில் 

யோனி அறுத்து இறங்கும்

வன்மம் வடியும்  அச்சொல்

*****

நன்றி:உயிரோசை.

நிசப்தம் உடைக்காதே

அந்தரக் கயிற்றுச்சிறுமியின் 

பாதத்தில் நெளியும் பதற்றமாய் 

அதிர்ந்து நிறைகிறது நம் வானம்

விரிவதென்ன 

பூக்காடா? 

தீக்காடா?

********

நன்றி:உயிரோசை.

யுகம் கடக்கும் யாத்திரை:

தடம் மாற்றி தாழ சரியும் 

என் நதி ...

சுழித்தோடும் அதன் விசித்திரங்கள்

ஓர் கன்னக்குழிவை 

ஓர் தொப்புள் சரிவை 

ஓர் யோனிதிறப்பை

ஒத்ததாய் புன்னகைக்கும்...

காலத்தின் கடைசி இழையில்

காத்திருக்கும் உன் வெம்மையில் 

கரைந்து சாகும் வரை

ஓடும் ஓடும் ...

இந்நதி..

தீரா தாகம் கொண்டு 

தீயையும் தின்று ஓடும்...

****

நன்றி:உயிரோசை.

உயிர் விளையாட்டு!

அட்டவணையில் சிறை சிக்கி 

அழுகிறது நம் காலம்...

கட்டம் கட்டமாய் நகர்ந்து சென்று அடையப்போகும்

உனக்கும் எனக்கும் அறியா அம்முடிவில்

வாழ்தலின் அர்த்தம் தெளிவு பெறுமோ!

அட்டவணை கிழித்தெறிந்து 

அம்மணம் தரித்துக்கொண்டு 

ஆதிக்கே திரும்பிச் செல்லுதலெனும் 

ஒரு பேரர்த்தமுள்ள

அல்லது

ஒரு அபத்தம் நிறைந்த

எனது ஆசையினை

எதிர் நிற்கும் உன்னிடம்

எங்கனமாவது வெளிக்கொணர முனைந்தால்...

எனது கரங்களை இறுகப் பற்றிக்கொள்வாயா

இல்லைஇனி எப்பொழுதுக்குமென

எனைவிட்டு தொலைந்து போவாயா!?

*****

நன்றி: உயிரோசை.

முத்தம் என்பது முத்தம் மட்டுமல்ல

பெருமழைக்கால முன்னிரவுப் பொழுதொன்றில் 

உறைந்த உதடுகளோடு  

நீ என் வீடு வந்தாய் 

சிக்கித்தவிக்கும் வார்த்தைகள் உண்ண 

வெம்மை சமைத்த உதடுகள் கேட்டாய் 

உடல்கள் குவிந்து கரைந்து 

உதடுகள் மட்டுமே எஞ்சிய 

ஒளி கசியும் இருள் பொழுதில்  

தவித்துச்சிறகடிக்கும் ஜன்னல் வழி

ஒற்றை எழுத்துச்சொல் ஒன்று 

வெட்கிச் சிவந்து வெளியேறும் 

முத்துக்குளிப்பவனின் ஆவல் எனக்கு

அருவி மீனின் பாய்ச்சல் உனக்கு

நீ நான் அற்ற  

நாம் இவ்வுலகை கைவிட்ட தருணம்..  

வெளியே மழை வலுத்திருந்தது.

*****

நன்றி:உயிரோசை.

வர்ணங்கள் குளிரும் ஞாபகங்கள் பெய்யும் தனிமை

தோட்டம் பார்த்த முற்றத்தில்  

நம் காலடி தடம் தேடும் சருகுகள் 

இன்னும் காத்துக்கொண்டு தான்இருக்கிறது 

நமக்கான தேநீர் மேசை அங்கு ...

கொதித்து ஆவியாகும் சொற்கள் 

புகைபோக்கியில் மோதி உறைகின்றன  

தவறாமல் வாசல் வரும் 

இளமாலை வெயிலுக்கு என் 

மௌனங்களை நுரைக்க ஊற்றித்தருகின்றேன் 

சர்க்கரையை சுமந்து செல்லும் எறும்புகள் 

இம்மாலைக்குள் வீடு சென்று சேரட்டும் 

நிரப்பப்படாத என் கோப்பையின் விளிம்பில் 

தன் மகரந்தப்பாதங்களை பதித்துச்செல்கிறது 

வழி தவறி வந்த வண்ணத்துப்பூச்சி ஒன்று 

******

நன்றி:உயிரோசை.

வெயில் வளரும் பாதங்கள்

தேர்ந்த வித்தைக்காரன் நீ

குறித்த இடத்தைப் பிசகாமல் சென்று

தைத்துவிடும் அம்பு உன் சொற்கள் 

ஒரு குழந்தை கதைசொல்லியினைப் போலுன்னை

நெருங்க எத்தனித்து ஒரு திடும் தருணம்

மிக லாவகமாய் நறுக்கி எடுக்கிறாய்

என் இதயத்தின் பாகங்களை

சமயங்களில்

உன் பெயர் எழுதப்பட்ட பருக்கைகளை

எனக்கு வழங்கும் பெருந்தன்மை உனது

ஆயினும் 

அதில் கொஞ்சம் உமிழ்ந்துக் கொடுக்கும்

உரிமை உனக்கு உண்டு

உன் பாதம் நக்கும் உடல் ஒன்றைக் கைவிட்டு

வெளியேறும் எனது உயிர் 

இரவு பைத்தியத்தின் ஏகாந்த தனிமையில் 

மிதந்து நகர்கிறதுஉன் எல்லையினை கடந்து..

******

நன்றி:உயிரோசை.

நினைவுகள் பேசிக் கொண்டிருக்கட்டும்:

நீளும் நம் உரையாடலில்

இடையிடையே மௌனத்தை

வார்த்தையாய் கோர்க்கின்றாய்

நாம்

திரும்பும் வரை பேசிக் கொண்டிருக்கட்டும் 

நினைவுகள்

தவித்துக்கடக்கும்

விடை அறியா வெற்றிடத்தில்

ஒரு முத்தத்தை இட்டுச்செல்

ஆசுவாசம்

இருள் அப்பிப்பிசுபிசுக்கும் 

என் இருப்பெங்கும் 

அலறி ஓடும் ஓர் அம்மணம் 

உன் கால் பற்றி இரைஞ்சும் 

என் உயிரின் ஒற்றைச் சுடரை 

அகப்படுத்திக்கொண்டு 

மன்னிப்பை முகத்தில் வீசுகிறாய் 

கண்ணனின் கருணையாய் ரட்சிக்கவரும் 

கவிதைக்குள் ஒளிய முயன்று 

பாடுபொருள் எங்கெங்கும் 

உன் முகம் கண்ட அயர்ச்சியில், 

சற்று தலை சாய்க்கிறேன்

வானம் அறியா குயில் குஞ்சு ஒன்றின் 

ஈரம் உலரா சிறகின் அடியில்

*****

நன்றி:உயிரோசை.

பயணம்

நாம் கடக்கவேண்டிய தூரம்

நீண்டபடியே செல்கிறது

தகிக்கும் பாலையில்

கவனச்சிதறல்கள் அற்ற

துரிதப்பயணத்தின் சாத்தியங்கள் உரைக்கிறாய்

ஈச்சமர நிழல் ஒன்றை

கடக்கநேர்கையில் கூட வேகம் கூட்டுகிறாய்

காய்ந்து உதிரும் ஆவியின்

கடைசித் துளியை ஏந்திக்கொண்டு

உன் கால்தடம் பற்றி நடக்கிறேன்

அனைத்து அறிதல்களோடும்

நிச்சலனக்கானல் எங்கும்         

நிரம்பித்ததும்பும் பேரன்பின் துளிகள்

******

நன்றி:உயிரோசை.

துரோகத்தின் முதல் துளி

இருள் திணறும் சாமம் ஒன்றில்

தீட்டுத்துணியுடன்
அவன் வீசும் அர்த்தப்படாதப் பார்வை ஒன்றையும்
சுருட்டிக்கொண்டு
கழிவறை நுழைகிறாள் 

கருவறை நிராகரித்த மழலை ஒன்று 

கனவுகள் உடைத்து வெளியேற

காலம் குருதியாய் கசியத்தொடங்கும் 

விடியலில் முற்றம் பிளக்கும் 

ஓலம் எண்ணி
போர்வைக்குள் சுருண்டுப் படுக்கும் இரவு 

ரட்சிக்கும் கருப்பை ஒன்றை

அவர்கள் தேடத்துவங்கும் தருணம்
 

அவன் கனவுக்குள்ளும் விரியலாம் 
மற்றும் ஒரு யோனி
அவள் கண்களை மறுதலித்தவாறே

*****
நன்றி:உயிரோசை.

புனைதல்

உன்னை வந்தடைய முடியா
வார்த்தைகள் பெரும் வாதைகள்

உன் மௌனம் செரிக்க
இதயத்தைத் தின்னும் என் சொற்கள்
 
சர்ப்பமென நெளிந்து நழுவுகிறது
நம் காலம்

வா,

மன முகட்டில் உருளும்
எனதிந்த உயிர் ஏந்த

உன் சிறகு துடிப்பின் வெம்மையில்
முகம் புதைக்க வேண்டும்

கனன்றுத் தகிக்க வனம்  
முதல் முகில் வேண்டும்

கொத்தித்துளைக்கத் தொடங்கும் நட்சத்திர வானம்

பகல் உதிர்க்கும் அனல் பூக்களை
மாலையாகத் தொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்

கைவிட்டு விலகும் கதிரவன்
கறுத்த பாறையென
இவ்விரவை
அமிழ்த்திவிட்டு நகர்கிறான்.

அன்றொருநாள்
இடம் கொள்ளாமல்
நிரம்பி வழிந்த உன் முத்தத்தின்
ஈரம் தேடி..

சிறகு உதிர்ந்தப் பட்டாம்பூச்சியென
பதறித் தவித்து அலைகிறது
எனதிந்த இருப்பு

*****

நன்றி:உயிரோசை.

பிரியத்தின் இசை

அணை ஓர சிற்றலையாய் -என்
கரை மோதும் உனதன்பை
ஆழிப்பேரலையாய்
அள்ளி எடுத்து  உண்கின்றேன்

நூலின் நுனி என்னிடத்தில் என்றபோதும்
உயர உயர பறந்து விலகும்
காற்றாடியாய் -என்
தனிமையை பதற்றப்படுத்துகிறாய்

நடுங்கும் என் கரை உடைய
புன்னகை ஒன்றை வீசி எறி

வா...
வனம் தொலைவோம்


நன்றி உயிரோசை 

நிசப்தம் உடைக்காதே

அட்டவணையில் சிறை சிக்கி

அழுகிறது நம் காலம்...

கட்டம் கட்டமாய் நகர்ந்து சென்று அடையப்போகும்
உனக்கும் எனக்கும் அறியா அம்முடிவில்
வாழ்தலின் அர்த்தம் தெளிவு பெறுமோ!

அட்டவணை கிழித்தெறிந்து
அம்மணம் தரித்துக்கொண்டு
ஆதிக்கே திரும்பிச் செல்லுதலெனும்
ஒரு பேரர்த்தமுள்ள
அல்லது
ஒரு அபத்தம் நிறைந்த
எனது ஆசையினை
எதிர் நிற்கும் உன்னிடம்
எங்கனமாவது வெளிக்கொணர முனைந்தால்...

எனது கரங்களை இறுகப் பற்றிக்கொள்வாயா
இல்லைஇனி எப்பொழுதுக்குமென
எனைவிட்டு தொலைந்து போவாயா!?

நன்றி உயிரோசை.